Daarom bestaat Judo alleen in degenen die het beoefenen, en degenen die het beoefenen kunnen een deel van hun eigen ‘dualiteit’ manifesteren (het zachtmoedige en "hogere ik" of het wrede en "lagere ik").
Dat wil niet zeggen dat randori, of meer nog shiai, niet een lichamelijk en geestelijk veeleisende activiteit zou zijn. Gewoonlijk zijn ze het beide. Je kunt iemand echter werpen met kracht en snelheid, maar nog steeds zachtmoedig zijn, óf je kunt iemand werpen terwijl je hem nauwelijks met je heup aanraakt, hem simpelweg smijten tot het pijn doet. En vice versa overigens.
Hoewel iedere worp of beweging in judo ogenschijnlijk puur lichamelijk lijkt, heeft iedere individuele worp van iedere individuele werper, iedere individuele werptijd, een eigen natuur, energie, karakter. Met andere woorden: vaak zal iemands karakter onderdeel zijn van de natuur van een specifieke worp.
Ik heb me wel eens verbaasd hoe het komt dat in een overvolle dojo, waar zoveel lichamen rondvliegen, zo dicht op elkaar, toch bijna nooit ernstige blessures voorkomen. Hoe kan dat? Vind elk lichaam in de chaos van worpen tijdens randori zijn eigen "landingsbaan"? Dat kan niet zorgvuldig gepland of geregisseerd zijn; het is een puur voorbeeld van de ‘chaos-theorie’. Persoonlijk geloof ik dat het de energie van de dojo is, de positieve en zorgdragende relatie die we hebben met de ander, dat die ‘magie’ schept.Dus, Judo is niet wreed in niet wreed in de gewenste lichamelijke en geestelijke vorm. Kan het dat soms niet tóch zijn? Jazeker, net als voetbal, basketbal of hockey. Judo is een weg die iemand gaat, en op die weg kan hij zich gedragen als een echte ‘gentleman’ of ‘lady’, of als een hooligan. Dat raakt de weg niet. De weg blijft neutraal.
Mr S. Judoforum 29-6-2010
0 reacties:
Een reactie plaatsen