Bezoek uit Australie (1)

Het leuke van contacten op het Judoforum is, dat je er net als in de sportschool, nieuwe vrienden aan overhoudt. Judo kan je wereld verbreden, judocontacten ook.

Dat merk je als je twee judoka's uit Australie over de vloer krijgt. Liam Yokoyama (nog net 14) en zijn vader Bryan. Ze logeren een aantal weken in mijn grote huis en trainen ondertussen bij Eddie van de Pol en hebben een paar gasttrainingen elders (Bij SS Slingerland in Capelle) en uiteraard een aantal toernooien. Zoals komend weekend een toernooi in Schijndel (NB).

Maar goed, eerst eens trainen. Gisterenavond was de aftrap. Kan degene die in Australie nationaal kampioen is in zijn gewichtsklasse (-60) zich meten met Nederland? Liam reist met zijn vader de hele wereld over. Hij heeft zijn eerste dan behaald in de Kodokan en getraind in Japan. Wat zegt dat tegenwoordig echter? Zie mijn eerdere blogpost van 3 september daarover! Daarna is hij in de VS geweest, om onder andere bij een aantal bekenden van het Judoforum te trainen. De afgelopen weken was hij in Keulen, waar hij onder andere bij Wolfgang Dax heeft getraind. En nu dan in Helmond bij Eddie van de Pol?

Jazeker. Eerlijk is eerlijk, wij hebben een hele goeie wedstrijdgroep. Niet om over op te scheppen, het niveau is gewoon hoog. Juul Franssen is alom bekend, maar ook Jordy Bakkes, Nederlands Kampioen -17 en -20. Maar zij zijn niet de enige. De wedstrijdselectie van onze sportschool biedt ook goede randoripartners. Omdat ze allemaal goed meekomen.

Laten we het daarom zó zeggen: Liam weet al na één training dat hij héél veel gaat leren hier. Hij bleef goed staande, maar kreeg - zoals hij zelf zei - ook goede ukemi les. Niet erg, meedoen is belangrijker dan winnen. Wie had dat gedacht? Helmond, komt daar iets goeds vandaan? In het judo heel veel. Onze sportschool is vereerd dat wij worden 'uitgekozen' als internationale trainingsplaats *kuch*. Nee, laten we maar bescheiden blijven. Het gaat gewoon een leuke tijd zijn. En de houder van dit weblog vindt het gewoon reuze leuk om judoka van zo ver weg te ontvangen en ze iets van ons Nederland en ons judo te laten zien. We leren allemaal van elkaar door over je grenzen heen te kijken. In fysiek opzicht, maar nog meer intellectueel en persoonlijk. Dat is óók en misschien wel voorál judo.

Een paar feauteautjes staan in mijn picasa-album: hierrr... en een kleine selectie hieronder. Ook meer te lezen op het weblog van Jordy Bakkes (zie de koppelingen rechts), met wie Liam uiteraard meteen kennismaakte...



Wij houden de wereld via dit weblog op de hoogte...

Judo familie

Het is bijna een klassieker: judo leer je van ouder op kind, en heel vaak worden de ouders weer enthousiast als de kids op judo gaan. Nu heb ik geen kinderen, maar mijn broer wel. En ja, dan kun je er bijna op wachten dat het een keer ter sprake komt… drie neefjes van 6, 7 en 8 jaar oud. Met allemaal vriendjes op judo. Wat kan een goede oom dan beter doen dan ze als verjaardagscadeau een jaartje judo plus pakjes cadeau doen? Dat dácht ik ook!

Drie weken geleden zijn de kids begonnen. Helaas wonen ze nét iets te ver weg om ze in onze eigen sportschool op de mat te laten gaan, maar goed. De eerste les heb ik natuurlijk meegemaakt vanaf de tribune en ik moet zeggen: het is goed. Een leuke kleine sportschool met een enthousiaste jonge sensei die er ook goed de wind onder heeft. Maar wat zeker zo belangrijk is: een goed trainingsprogramma.

Ja, en dan komt natuurlijk ook snel het moment dat ze hun ouwe oom ook een keer op de mat willen zien. Gelukkig is onze dojo een open huis waar je snel het gevoel hebt familie te zijn. Dus vanmiddag hadden we een kleine samenkomst op de mat. Waarbij ik meteen even wat extra judoles heb gekregen…

En aan de grote foto hierboven te zien, hebben we er allemaal een hoop plezier van!

Weer op de mat (2)

Hoera! Gisteren was het dan eindelijk zo ver! Na lang fitnesstrainen en drie jaar willen en wachten, mijn ongebleekte pak aan, de bruine band weer om, en meedoen met de nieuwe techniektraining in onze sportschool. Geen nieuwe technieken, maar wel een speciale training voor jongeren en ouderen die nog wat anders willen dan randori en randori. Pas opgezet in onze sportschool.

Juni vorig jaar zette ik na lange periodes van ziekte en herstel weer de eerste stappen op de mat. Met wat Nage no Kata. Maar vanwege de medicijnen nog zonder uke te kunnen zijn. Wel en niet judoën dus. Het was leuk, maar het bleef bij een paar series lopen. En we hebben in de club geen kata-cultuur (waar wel?).

Nu dus voortaan op dinsdagavond de dojo in. Het viel zo ontzettend mee! Ik was blij verbaasd dat ik nog een heleboel dingen wél wist en kon. Eigenlijk kon ik nu prima meekomen. Ik ben alleen een wandelende fontein bij elke inspanning, met name mijn hoofd. Maar dat went en ik was daar niet de enige in, zag ik.
Gisteren werden er met name kansetsu-waza getraind. Na eerst wat stevig randori newaza. Twee keer een serie, eerst vier vanuit houdgrepen, en daarna vier vanuit positie op handen en knieën. Niet te moeilijk, maar wel even weer alles lekker ophalen. Leuk samen met anderen doen en oefenen. Wat willen we nog meer?

Nou, dat is heel simpel. Liefst nog veel meer.

De komende weken zal het er echter niet van komen. Ik heb via judoforum.com een paar hele aardige judoka uit Australië leren kennen (zie link rechts: Liam Yokoyama) en die komt met zijn vader gezellig een paar weekjes logeren. En trainen. En mee op reis gaan. En mee andere dojo bezoeken (zoals bij Ruben van der Steen in Capelle - zie link rechts). En zo zijn we de komende weken lekker bezig. Wij zullen de judo-avonturen delen met de wereld.

Daarna ben ik zelf weer aan de beurt. Het is tijd voor weer wat langer matcontact. Het is begonnen en als ik – zoals een goede vriend vandaag zei – “alles heel kan houden” wordt het heel veel genieten…

Kôdôkan jûdô

Kôdôkan jûdô is not being taught in its totality at the Kôdôkan.

Deze uitspraak van ‘Cichorei Kano’ op het Judoforum (2-9-2010) kan als een schok klinken. Immers, de wortels van het judo liggen toch in Japan? Kano is toch de stichter van het judo? Als het ergens ter wereld nog helemaal wordt onderwezen, dan toch op die plaats waar alles bij elkaar komt, de beste sensei, de boeken, de erfenis…?

Nee dus. De geschiedenis van het judo wordt momenteel op het forum uitgebreid besproken en als iets duidelijk wordt is het dit: al ver voor de tweede wereldoorlog sloeg de corruptie, het bederf toe. Kano moest al vanaf het begin vechten met de overheden die er het liefste een militair instituut van maakten, wat bij de Butokukai wel meer lukte. Vechten tegen het bederf van jita kyoei, het principe van vrede en harmonie. Maar gaandeweg lukte dat al niet meer. Dangraden werden een kwestie van politiek. ‘Ik een derde dan, jij ook’. Geld corrumpeert natuurlijk helemaal alles. Na de oorlog was het judo een tijd verboden. Japan had de oorlog verloren, en het judo mocht van de Amerikanen alleen terugkomen als het een onschuldige sport zou worden. Hetgeen geschiedde. De grote sensei vertrokken uit Japan: Hirano, Michigami, Abe. Zij gingen in Europa het oorspronkelijke Kodokan judo onderwijzen. Aan Anton Geesink onder andere. Daar ging het langzaam verder via de sensei waarvan er nu nog steeds een aantal in leven zijn, al worden ze zeldzamer.

Wat we nu in Nederland ‘Kodokan’ noemen is wat het huidige Kodokan leert. Bij kata zie je hoe belachelijk dat is. Het boek van Chris de Korte over Busen kata is natuurlijk een dwaze historiserende constructie zonder veel onderbouwing. Maar wat Japan momenteel aan kata video’s en instructies laat zien, daarvan springen de tranen je ook in de ogen. Dat is de Kodokan nu. Sport-hogeschool. Met veel nationalisme, veel aanzien, maar ook veel vriendjespolitiek. Misschien moet je er eens geweest zijn. Het is nu WK in Tokyo. Ik had komende maandag het vliegtuig willen pakken, maar het werk laat het niet toe. Dan zou ik ook zeker de Kodokan hebben gezien. Willen zien zelfs. Maar niet om daar het ‘oorspronkelijke’ judo te zien, of de volheid. Want die is er niet meer. Die is ook niet meer te reconstrueren. Hoe meer ik lees, hoe meer ik besef dat gedane zaken geen keer nemen. Geesink is dood en zijn leermeesters ook. Het echte totale judo bestaat niet meer. Dat wil zeggen: dat bestaat in de harten van de beoefenaars die het doen zoals het bedoeld is: met de principes in hun harten geschreven. Daarvan ken ik er gelukkig wel een paar. Daar leeft het judo.

Maar helaas moeten we daarvoor niet per se in de Kodokan zijn. Ook daar zijn goede judoka. Net als hier. Maar om echt Kodokan judo te leren, hoef je dus niet naar Japan te reizen…