Bezoek uit Australie (8) Belgie

Flanders Cup

Vandaag waren we in Vlaanderen op de Flanders Cup in Lommel. We gingen er vanuit onze sportschool van de Pol met Jordy Bakkes, Lizzy Coenraad, Wessel Hermens, Didier Peeters, Myrthe Peeters, Esmee Scheepers, Menno Vink en natuurlijk onze gast Liam naar toe en kwamen met drie gouden en één bronzen plak terug. Maar voor wie was het goud?

Niet voor Liam deze keer. Je leert het meeste van je nederlagen zeggen ze wel eens. Welaan dan.

Liam had weinig moeite met de bange Marco Ingehut van Hercules, die niets deed behalve wachten op de yuko en daarna de ippon van Liam. De Pool Bartosz Dobranowski is echter een hele sterke judoka. Daar kan Liam niet tegenop en met twee yuko’s tegen op het scorebord, is zijn ongeslagen staat van dienst sinds hij in Nederland landde, ten einde. Misschien ook eens een judostage in Polen?

Gelukkig wordt hij toch tweede in de Poule door Jordy Roovers (B) binnen een paar seconden op zijn rug te leggen. Met Jordy Bakkes getraind de laatste tijd? Vast wel. In dezelfde stijl wordt in de eliminatie met de Belg Diego de Greef afgerekend. Binnen een minuut ippon op zijn rug. (zie foto's hieronder)

Maar dan die Finnen. De broer van de taaie Remo Villanello die Jordy in de finale trof, heette Rene en die stond in de -60. Ook zo’n taaie vechter, allen kwam Liam niet door de wazari achterstand heen. Daarmee was het einde oefening voor Liam vandaag.

Met de Flanders Cup sluit Liam zijn bezoek aan Nederland af. Maandag en dinsdag is het nog een beetje natrainen en dan afscheid nemen van de vrienden die hij gemaakt heeft, in onze sportschool en daarbuiten. Vanaf woensdag ontmoeten zij elkaar op Facebook of zo. Woensdagavond landen ze in Wakes voor nieuwe judo-belevenissen...

Judofoto's

Ondertussen heeft de schrijver van dit weblog niet alleen het verslag van Flanders op de site van onze sportschool gemaakt (waarvan ik ook een beetje webmaster en verslaggever ben) maar ook weer een hele serie foto's. Niet om een heel album mee te vullen, maar wel heb ik toch drie keer een hele leuke serie van een ipponnetje kunnen maken. Twee series van Jordy en één van Liam. Op de rug en op de grond ermee. Persoonlijk vind ik de eerste foto hieronder de beste judo-actiefoto die ik ooit heb geschoten. Al moet ik ook zeggen dat Jordy het perfecte model daarvoor is. Je ziet gewoon prachtig aankomen dat hij gaat gooien en dan is het klikklikklik...





en Liam:





en nogmaals Jordy:

Bezoek uit Australie (7) Klompentoernooi in Rooij

De laatste dagen van het bezoek aan Nederland zijn begonnen. Woensdag gaat de reis van Liam verder naar Engeland en dus is het dit weekend even toernooien doen. Hard getraind, nu laten zien wat je waard bent met je Kodokan Black Belt.

Morgen de proof of the pudding: eating in Lommel. Letterlijk. Eten. Want na de weging voor Lommel is het voorbij met de -60. Vandaag waren we in Sint Oedenrode en daar bleek al dat het bijna niet mogelijk is onder het lage streefgewicht te blijven. Pas de tweede weegpoging leverde de gewenste weegkaart op.

Het Klompentoernooi in het hart van Brabant is een leuk regionaal toernooi, goed georganiseerd door Dai Ippo. Het deelnemersveld is wat je mag verwachten, de danpunten die je er kunt halen, heeft Liam niet meer nodig.

Het was soms nog best een taaie strijd. De eerste ronde was vrijgeloot, maar daarna wachtte Koen Prince (foto hieronder, terug van weggeweest, niet meer bij Essink maar vanuit Rotterdam). Liam kwam maar niet door diens afhoudende stiff arming judo heen. Koen hoopte uiteraard op een kleine score, maar die kwam niet. Maar ook niet bij Liam. Na de Golden Score vonden de scheidsrechters toch in meerderheid dat Liam de betere partij had gevochten, en dus verder op weg naar...

De volgende rond tegen Jaap van Doorn van JC Oud Geleen. Deze was geen partij voor Liam, alhoewel die jongen daarna nog redelijk ver kwam in de herkansingen. Al snel een yuko, en daarna op de grond laten aftikken. Ippon voor Liam.

Nic Goumans uit Venray was zo handig in de derde partij Liam's been te pakken als aanval. Hansokumake en er uit.

De laatste partij (in de finale) tegen Winston van de Mosselaar was een stevige, en na wat heen en weer gedoe op de grond, gooit Liam hem met sode tsurikomi zo hard dat Winston daarna in de ehbo bleef en zijn match om plaats 2 en 3 niet eens meer kon doen, waardoor hij derde werd en Hugo Heinen met het zilver op het podium kwam.


Al met al een leuke judodag. Morgen de update over de Flanders Cup in Lommel. Dat wordt geen eitje...

Het enige probleem is: waar gaat Liam toch al die trofeeën laten? De bagageruimte van het vliegtuig is al zo beperkt. En de beker vandaag was bovenmaats groot. Wij hadden hem nog wel wijsgemaakt dat hij op het Klompentoernooi met klompen aan moest wegen en met klompen aan judoën... dat was nog meer gewicht geweest!

Hulde

Ondertussen in Helmond

Afgelopen zaterdag was er in onze sportschool een huldigingsavond voor alle kampioenen die het laatste jaar goed gepresteerd hebben op de mat. Ik was er (uiteraard) ook aanwezig. Als je van alles doet in een sportschool, ben je er bij als er feest is, en de vrijwilligers ook een beetje in het zonnetje worden gezet. Aan de andere kant ben ik niet zo van de nadruk op wedstrijdprestaties alleen. Want je kunt pech en geluk hebben, en ook judoka die geen medaille winnen, kunnen echte winnaars zijn. Soms zit een overwinning aan de binnenkant. Meestal misschien wel. Waar kun je trots op zijn? Dat je ergens voor kunt staan, en je ergens keihard voor hebt gewerkt. Motivatie ook als je het eigenlijk misschien niet zomaar had gekund. Een geboren winnaar hoeft niet trots te zijn op prestaties, maar een verliezer die een klein stapje vooruit gaat, die wint pas écht. Zo kijk ik er tegenaan tenminste.

Het goede van onze sportschool is, dat daar een Eddie rondloopt die juist dát in iedereen naar boven haalt. Een G-judoka die na lang oefenen een o soto gari goed kan maken, maar die vooral niet meer bang is voor zichzelf, is waarschijnlijk een grotere kanjer dan een nationaal kampioen. Zoiets. Dat is judo ten voeten uit. Jita kyoei: geluk en wederzijdse hulp om vooruit te komen. Dat is de grootste hulde waard.

Persoonlijk weet ik ook héél goed wat dit betekent. Daarom kan ik misschien ook goed aanvoelen wat de reden is waarom onze sportschool zo goed presteert op alle terreinen. De kampioenen worden gemotiveerd, maar ook de eenvoudige mensen die op mat niet zoveel voorstellen misschien, maar die zich er goed voelen met een steun in de rug, motivatie met soms een schop onder je achterste. Positief zijn, en het worden als je het nog niet bent.

Aangezien ik al enige tijd af en toe een penseel in mijn hand houd, vond ik het wel een goed idee om Eddie mijn dank uit te spreken in de vorm van een schilderij. De stichter van het judo... Jigoro Kano, een blijvende inspiratie voor judoka, om altijd te blijven kijken naar wat we voor elkaar kunnen betekenen, zonder onze energie te verspillen. Hulde!



Liam in Alkmaar

Ondertussen was onze Australische gast in Alkmaar om te knokken. Na de lange afvalrace werd Liam uiteindelijk de grote winnaar in zijn klasse -60. Jazeker, hij heeft het gehaald. 59,7 met t-shirt aan. Na een vrijloot in de eerste ronde, versloeg hij een andere afvaljongen (Tyron Pijloo) met yuko, daarna Bram Lichtenberg uit Arnhem met wazari, en in de finale uiteindelijk de Zweed Andreas Lindqvist met ippon. Hulde! Als de youtubes klaar zijn, komen ze hieronder...

Bezoek uit Australie (6) Ik hou van Holland

We hebben Liam nu een paar keer uitgelegd wat het verschil is tussen 'de Nederlanden' en 'Holland'. Eén landje aan het water, vechtend tegen het water. Niet kopje onder gaan. Een natte randori van eeuwen. Natuurlijk proberen we Liam (en anderen) ervan te overtuigen dat het Zuiden des Lands de beste plaats is om te wonen, niet alleen vanwege de mooie taal (EYHO Ruben!) maar ook omdat men dáár altijd droge voeten heeft, ook als het hoog water is.

Wat gisteren weer duidelijk werd in Kinderdijk, waar de wereldberoemde molens al in een ver verleden het water uit de laaggelegen polder zo'n twaalf meter omhoog pompen richting de zee. Respect, Holland! Liam kon regelmatig zijn 'wow!' niet onderdrukken, toen we ons met Peter en Ruben lieten rondleiden door één van de molens.


En zoals het een halve Japanner betaamt, moest de camera van de schrijver dezes uiteraard zijn nuttige werk doen.

De rest van de dag werd er natuurlijk NIET gegeten, maar alleen gevast en gezweet. Want Liam en vader blijven nu tot zondag in Capelle en omgeving, om zondagmorgen de weegschaal te testen. Wordt het inderdaad -60? Het grootste gevecht voor Alkmaar vindt niet plaats op de mat, maar in de voorbereiding. Terwijl het hele gezelschap zich dus te goed deed aan de boerenkoolstamp van Sandra - Rubens moeder - bereidde Liam zich voor op een uurtje 'spinnen' in de sportschool van Slingerland. Met een zweetpak aan en naderhand de vloer dweilen.

Daarna nog een uurtje trainen met Ruben in de judoles. Wel ja, lekker tot de grens gaan met een lege maag. Het hoort er allemaal bij. Zullen we maar zeggen.

Zelf kon ik de verleiding niet weerstaan om ook een judopak aan te trekken en een beetje mee te trainen, zeker omdat op Rubens judosite zo enthousiast was aangekondigd dat ik misschien ook wel zou meetrainen.
Nou, het was leuk. Aangezien ik nog helemaal aan het opbouwen ben en ik na een paar voorzichtige lessen heel goed merk dat ik voorlopig eigenlijk net zo goed een witte band kan omdoen, vind ik ieder moment op de mat prima, maar zonder pretenties. Dat ik dan ook nog niet toekom aan werpen/geworpen worden en randories, is bijzaak. Alles op zijn tijd, als je dertig jaar kunt rusten, praten we voorlopig nergens over. Voorzichtig de motoriek herstellen en alles ophalen, het is goed zo. Dank aan Peter voor de korte judo-bijles!

Bezoek uit Australie (5) Afvalrace

Liam en zijn vader zijn nu drie weken in Nederland. Een heleboel trainingsmomenten en ervaringen. Na afgelopen weekend in Rotterdam de Grand Prix te hebben bekeken, komen nu de grote toernooien op het programma voor Liam zelf. Zondag in Alkmaar en het laatste weekend zelfs twee toernooien, onder andere de Flanders Cup in Lommel.
Liam is daar ingeschreven in de klasse onder de 60 kilogram. Of deze keuze wel de beste is, wel, daarover kan hij natuurlijk pas achteraf oordelen. Het zal moeten blijken op de mat. Voorlopig staan de laatste weken voor de wedstrijden in het teken van afvallen en afvallen. Want Liam stond in Schijndel niet voor niets in de -66…

Zoals ik al eens eerder heb geschreven, is judo een gewichtig gebeuren. In een lagere klasse uitkomen als wat je gewoonlijk weegt, hoort daarbij. De meeste judoka vallen liever af dan dat ze relaxed eten en drinken en dan nog lekker in hun gewichtsklasse blijven. Dat is maar weinigen gegund.
Nu ik dit allemaal eens van zeer nabij meemaak, zie ik ook wat een inspanning dat dus is. Pfff… We hebben het wel eens over mensen die vasten voor hun godsdienst, of die het moeten van de dokter. Maar om in je gewichtsklasse te blijven, vraagt én ijzeren discipline in eten en drinken, én ijzeren trainingsdiscipline. Ik zeg eerlijk dat ik het niet zou willen en/of kunnen, om je af te tobben met een zweetpak aan, en ondertussen zo ongeveer te leven van water, rijstcrackers en sla. Dat is dus wat ik nu dagelijks voorbij zie komen. Ik doe niet mee, laat dat duidelijk zijn. Persoonlijk bewonder ik ambitie en discipline, maar tegelijk denk ik wel eens dat het voor een kind in de groei ook wel zijn nadelen kan hebben. Voor mij is judo vooral jû-dô, JU dus, de natuurlijke, flexibele weg. Je lichaam moet vrij zijn, mentaal en lichamelijk, om vooruitgang te maken. Het streefgewicht kan ook een gevangenis zijn…

Och arme, en ik had de eerste dagen nog wel gedacht onze Aussies de typisch Nederlandse keuken te laten proeven. Stamppot met rookworst. Speklapjes. Erwtensoep. Pannenkoeken. Goudse kaas. Het mag allemaal niet zo zijn. Jammer voor Liam en zijn pa. Man o man, wat moet je allemaal laten om kampioen te worden!

Ondertussen hebben we uiteraard een hoop plezier. Vanavond voor het eerst samen op de mat. Dat wil zeggen, onze avondgroep is geen randori-groep. We hebben het maar even gelaten bij een kleine fotosessie en verder heb ik Liam maar laten trainen met Wessel die ook maar wat graag even meeposeerde. Ik ben tenslotte een zwaargewicht en dat gaat beslist niet veranderen. Liam kan beter een fijne en ontspannen indruk van mij hebben, dan een verpletterende…

Randori is net schrijfkunst

De meeste mensen hebben moeite met randori in jûdô. Randori is zoiets als het schrijven van een tractaat. Randori is een interactief tractaat in jûdô. Om een tractaat te schrijven, moet je het vocabulaire en de grammatica beheersen. Het is niet moeilijk om een computer te vullen met een database van het vocabulaire, grammatica regels en een spellingcontrole. Ondanks dat schrijven weinig computers spannende romans.
Er is dus meer nodig dan alleen vocabulaire en grammatica. Een goede schrijver is dus niet alleen technisch goed, maar ook een kunstenaar met woorden. Zijn of haar woorden kunnen emoties pakken en overbrengen, en landschappen beschrijven alsof je er zelf geweest bent. Dialogen zijn natuurlijk, komen uit het niets voort en geven je het gevoel er deel van uit te maken. Good schrijverschap vraagt een bepaalde graad van vrijheid. Hoewel het moeilijk is om te leren hoe je een goed schrijver kunt worden, is algemeen aanvaard dat er manieren zijn om het te worden. Twee dingen zijn: 1) boeken lezen en 2) het schrijven beoefenen. Er zijn technieken die ertoe bijdragen om bepaalde zwakheden te verbeteren. Een woord waarmee je moeite hebt herlezen en herschrijven zal waarschijnlijk ertoe bijdragen dat je beseft dat je in plaats van ‘gelofen’ beter ‘geloven’ kunt schrijven en dat ‘huis’ iets anders betekent dan ‘thuis’, maar dat maakt je nog geen echte schrijver. Ik verwacht uiteraard wel dat een schrijver ‘huis’ en ‘thuis’ niet verwart en dat hij nooit ‘gelofen’ schrijft. Goede schrijfkunst komt voort uit iemands binnenste, zonder al te veel kunstgrepen, als een bron van stromend water.
Randori is vergelijkbaar niet iets wat je doet, randori is niet jezelf, randori is er gewoon, en door het te doen wordt je er deel van, "muga mushin". Er moet geen 'ego' zijn in randori in de zin dat het niet om JOU gaat. Randori gaat om jûdô, en ‘het’ zal communiceren via je lichaam door te vermijden dat je zou willen zijn waar je niet wilt zijn. Ten gevolge daarvan heeft de tegenstander niemand anders te overwinnen als zichzelf, aangezien hij/zij niets anders zal tegenkomen als een schaduw zonder ego.

Cichorei Kano, 16 October 2010 op Judoforum.com.

Bezoek uit Australie (4) Mat en land

Liam en zijn vader zijn nu dik twee weken in Nederland en ze kunnen genieten van alles wat ons mooie land te bieden heeft. Mat en land. Het is een trainingsstage in judo, maar ook een ervaring van Nederland.

Achtbanen

Omdat een judoka natuurlijk nergens bang voor is, mocht Liam bewijzen dat de achtbanen van de Efteling voor hem maar peanuts zijn. Zaterdag waren we met een groep naar het grootste pretpark van ons land. De sprookjes zijn misschien te saai voor een puber die zondag 15 is geworden, maar de attracties zijn dat niet. O wat zijn we cool. Maar nog beter voor een judoka is, om te leren met andere mensen soepel om te gaan. Dat lukte heel behoorlijk. Nederlandse kids hebben niet zoveel moeite met het Engels, maar samen-dingen-doen is méér dan taal alleen. Het is aanpassen, samen lachen en rekening houden. Dan is een dagje Efteling ook weer leren en genieten tegelijk.


Helmond

Verder wordt er uiteraard hard getraind en gefitnesst. Wat betreft dat laatste had ik verwacht dat Liam er wel keihard tegenaan zou gaan. Als ik de verhalen las op zijn weblog wat hij in Japan allemaal deed... nou, dat doet hij in de fitness van onze sportschool niet hoor! Nou kán onze loopband niet harder dan 20 km/u maar om nou te zeggen dat hij dat ook elke dag wíl halen... niet echt. Liam staat liever op de mat. Met Wessel Hermens bijvoorbeeld, met wie hij vorige week ook is gaan squashen. Het is maar wat je het liefste doet.

Maandag, woensdag, donderdag en vrijdag is het selectietraining bij Eddie en Thomas. Technieken leren volgens de klassieke Japanse uitvoering. In de traditie van het Nederlands judo zoals dat geleerd werd in de tijd van Haku Michigami en Eddie's leermeester Pim Smit. Een rechtstreekse lijn van Japan naar onze tijd, een judostijl waarvan Liam's vader moet toegeven dat je die zelfs in Japan nog maar zelden vindt.

Capelle

Hoe anders de trainingen die we nu twee keer meemaakten in Capelle aan den IJssel. Gisteren waren we er weer, als gasten van Peter en Ruben, in de dojo van Henk Jan de Hek. Ook Henk Jan laat zijn wedstrijdselectie lekker zweten, maar met een eigen benadering. Meer 'Russisch' zoals hij het zelf zegt. Russisch judo heeft de naam meer sambo te zijn, worstelen, pick-ups en zo. Wat ik gisteren zag, was daarentegen wel puur judo. Een mooie techniektraining, vanuit de inmiddels zo populaire hoge pakking over de rug. Wedstrijdgericht. Hoe kun je vanuit de pakking een ander uit balans brengen en dan werpen. Nee, de Japanse naam van sommige worpen kan ik er niet bij verzinnen. Maar alle judoprincipes zitten er wél in, en ze zijn nog legaal ook in wedstrijden ook, zeker als het een overname betreft van de hoge pakking van een ander. Soms lijkt het bijna een kata-achtige stijl, als de hoge aanval bijvoorbeeld wordt vervolgd in een o goshi.


Hierboven: Henk-Jan geeft uitleg aan Liam die traint met Jim Heijman, een goede en sterke judoka en prima trainingsmaat voor Liam.

Meer foto's van de training in Capelle in een nieuw picasa-album HIERRRR

Kasteel

Uiteraard wordt er op zo'n dag méér gedaan dan alleen judo. Eerder die dag werd er een echt Hollands kasteel bezocht, met een rondleiding waarbij de kleine vechter uiteraard het meest gefascineerd werd door de harnassen en zwaarden. Nee, we doen geen koshiki no kata, maar verder met alles er op en er aan. Jongens, hè!


Het kan wel lijken dat Australie ver weg is en een totaal ander land, maar mensen zijn overal ongeveer hetzelfde. Judoka kunnen overal met elkaar de mat op, waar ze ook vandaan komen, en zo hebben ze ook allemaal dezelfde streken. Liam vindt daarom ook overal aansluiting bij zijn leeftijdsgenoten, of dat nu Jordy en Wessel zijn in Helmond, of Ruben en Jim in Capelle. Kids just want to have fun, boys will be boys, en judo helpt hen allemaal om te leren je plaats te vinden in het leven. Mat en land.

Judoforum.com

O ja, sommige mensen denken misschien: hoe komt die Liam nou in Helmond terecht? Voor wie Engels leest, dit is de oorzaak: een draad op het judoforum, waar ik moderator ben. Wat, nog geen lid? Er is meer te lezen over judo dan alleen de wereldreis van een Australische tiener...

Bezoek uit Australie (3) Capelle aan den IJssel

Judo heeft altijd iets te maken met: "je openen voor nieuwe ervaringen". Daarom is de wereldreis van Liam ook zo goed voor zijn ontwikkeling. Nieuwe landen, overal trainen en ervaringen opdoen. Het maakte je een completer mens. En dús een beter judoka.

Daarom gisteren in de auto gestapt en de horizon wat verbreden. Letterlijk. Want Nederland is een laaggelegen land, wat altijd heeft gevochten met de zee. Dan maar naar Zeeland. Een provincie die zelfs een soort judomotto heeft aangenomen: Luctor et emergo, ik worstel en kom boven. Kom op, niet opgeven! Al heeft de zee soms haar beste newaza over het lage land uitgestort, wij hebben onze counters klaar. Dijken, stormvloedkeringen, molens, Zeeland tikt niet af.


Liam en zijn vader waren onder de indruk natuurlijk. Je leert zo veel op een dag!

Maar goed. Dat was nog niet alles. Om half vier waren we in Capelle aan den IJssel, waar Peter en Ruben van der Steen op ons wachtten. De dojo van Slingerland aan de Meeuwensingel heeft op dinsdag selectietraining en dus moest Liam dat ook meemaken. Voor judo, vriendschap en gezelligheid. Leren.


Het was een goede training. Henk-Jan de Hek is een judoleraar die niet voor niets zo veel succesvolle judoka in de groep heeft, en wij zagen ook waarom. Anderhalf uur hard werken, drillen met de stopwatch in de hand, maar vooral goed judo. Anders dan bij Eddie van de Pol, maar hetzelfde judo op een technisch goede en explosieve manier. En uiteraard een warm welkom in de groep. O ja, natúúrlijk moesten Ruben en Liam met elkaar knokken. Laten zien wat je waard bent, tachi-waza en newaza, kijken hoe vaak je elkaar op de rug krijgt. Het is een spel en de winnaar is degene die er plezier in heeft en leert. Beiden dus. Het was een waardevolle dag voor allemaal. Voor herhaling vatbaar - zeker weten.

Al kom je van ver down under, je maakt overal vrienden als je maar wilt.


Een compleet foto-verslag van deze dag wederom in mijn picasa-album: hierrr...

Bezoek uit Australie (2) eerste toernooi

Een buitenlandse judoka die in Nederland komt trainen, wil natuurlijk maar al te graag laten zien wat hij waard is op de mat. Waar kun je dat beter laten zien dan bij een toernooi? Daarom hebben we Liam ook ingeschreven op verschillende toernooien, waarvan het eerste gisteren in Schijndel was (3 oktober) waar hij, gecoacht door Eddie, mocht aantreden.

Wat zouden we kunnen verwachten van Liam? (Hij kan gevaarlijk kijken, zie hierboven!) De 'deskundigen' waren afwachtend. Liam heeft mooie filmpjes van zichzelf op youtube staan, maar dat is altijd het buitenland. Wij Nederlanders kunnen het natuurlijk beter, ons judo is top! We zagen de deelnemerslijst, de poule-indeling. Nou, in de -66 stonden toch wel een paar sterke jongens. Nino Struik, de nummer 2 achter Jordy Bakkes. Nick van Daalen, Sam Mekaoui. Geen kleine jongens. Schijndel geldt niet als een toptoernooi, maar als je niks voorstelt lig je toch zo op je rug.

Het was bloedheet in de hal. Even voor de herinnering: buiten was het 24 graden en binnen leek het wel alsof de kachel de hele nacht had staan branden. Gelukkig de judoka die in hun dojo geen airco hebben, dan zijn ze dit gewend. Maar anders... zweten!

Dat werd het sowieso. Liam kreeg in de eerste ronde Dennis Welten van JV Berlicum tegenover zich. Deze judoka lukt het blijkbaar om volledig onbekend te zijn in het circuit, maar hij is dus wél goed. Dat vond Liam ook. Het kostte hem veel moeite hem te verslaan - met ippon. Ik dacht ook een paar keer: als dat maar goed gaat. Zo zie je maar: je moet je zege niet voorberekenen. Dennis werd uiteindelijk derde. Verdiend.



Tweede ronde tegen Dirk-Jan van Bemmel van SS Juliën. (hierboven) Ook een onbekende tegenstander, die niet tegen Liam opgewassen was. Aftikken omdat de druk van Liam's kami shiho wel erg groot werd. Tsja, onderschat die kleine Australier met zijn wilde haardos niet. En onderschat niet de effectiviteit van kami shiho. Als die zit, kom je er niet uit zonder ademnood.



Tijmen van Breukelen van SI Hoogland (hierboven) was geen partij voor Liam, binnen een minuut lag hij én op de mat, én in een houdgreep waarvan we nog steeds niet weten wat het was. Het was controle en hij zat. Noem het maar 'kuzure' dan zit je in newaza altijd goed.

Maar dan de finale. Inmiddels had Nino op de andere mat in de andere poule afgerekend met Kevin van der Zwaag, en waren Nick en Sam ook al in de verliezersafdeling beland. Wel, dit zou de proef op de som worden. Verschillende bekende judoka uit het zuiden stonden toe te kijken hoe onze Liam Nino helemaal inpakte. Yuko (die waza-ari had mogen zijn) daarna een waza-ari (die ook yuko had mogen zijn) en dan nog een waza-ari die dus ippon werd. Oeps. Terwijl de schrijver dezes blogs via sms contact hield met een judo-watcher uit Zuid Holland, begon toch de verbazing wat toe te slaan. Jordy Bakkes kon Liam wel aan tijdens randori, maar de nummer twee achter Jordy was toch echt wel een maatje te licht voor de Australiër. Met vier ippons en goud naar huis dus. Een mooi begin, wat het ijs bij Liam duidelijk deed breken, ook naar ons reisgezelschap bestaande uit mijzelf en Wessel Hermens met zijn vader, die helaas nét geen prijs mee naar huis kon nemen. Kijk hoe het ging:



Een leuke judodag, waarbij mijn camera ook weer intensief gebruikt werd. Een paar footootjes staan dus wederom in mijn picasa-album: hierrr...