Sinds enige dagen zit ik spreekwoordelijk sprakeloos voor de ‘actuele ledenlijst’ van de plaatselijke afdeling van onze vereniging. Kleine en grote Judoka nemen zomaar plotseling niet meer deel aan de training, zijn simpelweg verdwenen… geen afmelding, geen terugkoppeling… iedere informatie ontbreekt. Zonder commentaar melden de ouders (ook jong-volwassenen) hun kinderen af. Wat is er aan dit jaar 2011 zo bijzonder, is het dat we nu ‘brede scholen’ hebben, dat de lessen bij de kleinsten tot half vijf duren, is er een alternatief aanbod, of staat eindelijk de Apocalyps voor de deur?Ik wil niet weten hoe het bij ons zal gaan, nu de vakantie op zijn einde loopt. Hoeveel zal het verloop zijn in de gemiddelde judovereniging? En het is niet alleen een Nederlands probleem, de Duitse judoka woont in Sehnde bij Hannover, een plaatsje waar ik toevallig enkele keren geweest ben en mensen ken, een heel braaf en redelijk welvarend forensendorp, geen anonieme Großstadt. Ook dáár…
Een verloop van exact 32%, waarmee een totale verandering van de structuur samenhangt, kende ik in deze mate tot op heden in mijn omgeving nog niet. Het dragende fundament is weg, latent weggeërodeerd. (…)
Judo is dus toch nog slechts een onbelangrijke soort 'Spel-sport’. Moshe Feldenkrais had dus blijkbaar gelijk, dat hij zich in een interview eens liet ontvallen: "Professor Kano zou zich in zijn graf omdraaien."
Wat vooral pijn zal doen is het gemak waarmee zelfs judoka die jarenlang meededen, en die misschien zelfs shodan of ikkyu hebben, opeens weg zijn. Een jongere kan het een paar maanden proberen en concluderen dat het niks voor hem/haar is. Oké. Maar als je jarenlang hebt meegedaan?
Natuurlijk, er kunnen persoonlijke omstandigheden zijn. Ik weet van enkele leden bij ons die gingen studeren buiten de stad. Of waarvan de ouders uit elkaar gingen met alle (financiële) problemen van dien. Of waar men moest kiezen tussen judo of vriend/vriendin. Of waar men de discipline van het trainen en bijvoorbeeld op gewicht blijven, niet volhield. Allemaal mogelijk.
Maar wat is er toch met onze mentaliteit, dat we dan niets meer laten horen? Hoe kun je toch, wat je jarenlang opbouwt, zomaar opeens laten schieten? Hebben we dan geen band met de sensei en elkaar gekregen na zoveel uren met elkaar intens bezig te zijn geweest? Zijn we niet dankbaar meer voor wat we hebben geleerd? Dat kinderen zeggen “school is k*t” is al kortzichtig genoeg, als je kijkt naar wat je daar leert. Maar judo is toch nog weer anders, of? Hebben we dan geen vrienden in de dojo gekregen? Laten we vrienden ook zomaar barsten? Blijkbaar… ja… :-(
De vrijblijvendheid regeert.
Zomaar niets meer laten horen… tssskkk… ik kan er met mijn verstand nog wel bij, maar niet met mijn hart. Ik ben misschien te trouw en te consequent voor deze tijd.
Dit is al een wat ouder blog, maar O wat is het een belangrijk onderwerp! Daarom wil ik toch nog graag reageren. Want ik heb namelijk de oplossing! En die luidt: wat men zaait, zal men oogsten!
BeantwoordenVerwijderenAls je boontjes zaait, zul je géén aardappelen oogsten, hoe zéér je ook van aardappelen houdt.
Het leven kan soms simpel zijn, niet?
We hebben het allemaal aan ons zélf te danken. Wij hebben het judo namelijk geheel en al zélf verkwanseld. Weg-ver-sport. Weg-ge-commercialiseerd. Hoe?
Judo is geen statische Kunst. Het is niet iets dat een definitie heeft en waaraan je dus steeds de feitelijke situatie kunt "ijken" zodat je kunt vertellen hoe vér wij van de definitie verwijderd zijn. Of hoe dichtbij we zijn.
Judo is ergens begonnen en meteen vanaf het moment dat het de naam "judo" mee kreeg, is het begonnen met evolueren en veranderen.
Kano Jigoro Shihan zélf was namelijk ook niet een statisch persoon.
Geen enkel mens is dat. Mitesco zal dat beter kunnen uitleggen dan ik.
De mens is een wezen dat veranderd. De vader van het judo veranderde in de loop van zijn leven óók. En daarmee veranderde ook het judo!
Je kunt dus ook, als je zo eens kijkt naar de ontwikkeling van het judo in de periode tot kort ná WO-2 verschillende stadia onderscheiden waarin het judo "wijzigde". Soms kleine wijzingen, soms grote.
Als je het precies wilt weten, zoek dan eens op het Amerikaanse judo forum in de posts van Cichorei Kano die dat regelmatig uitéén zette. Zeer leerzaam!
Kijk je naar de Nederlandse situatie, dan is judo iets dat ons is komen "aanwaaien". Ontwikkeld in Japan, en in Nederland omstreeks 1910 aangekomen, werd het beïnvloed door de wat latere komst van enkele Japanse grootmeesters die heel dicht bij "De bron" van het judo stonden.
vervolg van...
BeantwoordenVerwijderenMeesters als Kawaishi Mikonosuke Sensei (via o.a. de grote Gé Koning), en Hirano Tokio Sensei, Michigami Haku Sensei. Al deze mensen drukten een stempel op het judo dat ons werd aangeleerd. De onderlinge verschillen waren groot. Er wás dus niet sprake van 1 soort judo dat ons werd aangeleerd, tenminste als je in detail kijkt.
Centraal stond wél steeds de gedachte, dat Judo een "educatief systeem" was. Een levenspad, een "do", en géén verzameling waza, dus géén "jutsu" waar het alleen om de vaardigheden en het resultaat in de strijd ging. Judo ging verder dan dat. Het beoogde immers perfectie naar de mens te brengen en daardoor een betere maatschappij te bereiken!
Als we dan wat verder in de tijd gaan, zien we dat het tijdperk Geesink een sleutelrol heeft gespeeld in de veranderingen in het moderne judo. Dat nu geen "educatieve hoofd doelstelling" meer heeft, maar louter alleen nog sportieve aspiraties laat zien. En dáár zit hem de crux!
Geesink stond de komst van gekleurde judopakken voor. Hij veranderde veel aan hoe judo ervaren werd. Hij wilde er een kijksport van maken. Maar hij stond véél verder van "De Bron" van het judo dan de eerder genoemde Japanse Grootmeesters!
En het is een feit, dat de "Geesink gedachte" snel post vatte in heel véél judoleraren in ons land. Die allemaal bang waren dat het helemaal fout zou gaan met ons judo!
Judo moest "groeien", moest een kijksport worden, interessant voor TV en Sponsoring! En daarmee werd het judo niet alleen "verwesterd" maar werd ook langzaam de onderliggende hoofddoelstelling aangetast en uiteindelijk door het IJF tijdens de conventie in Maastricht zelfs geheel verworpen: daar stelde men de conclusie dat judo vanaf dat moment niet meer zou zijn dan de sport judo. Dat was geloof ik in 1981.
En dat was het "draaipunt".
En laten we er geen misverstand over laten ontstaan: dat hebben WIJ met zijn ALLEN toegestaan!
En nadat judo was "ontdaan" van die lastig te verkopen hoofddoelstelling, bleef alleen de sportieve ambitie over. En als je het tot zover hebt kunnen volgen, neem dan eens wat afstand van dit verhaal, neem eens áán dat het klopt, en overleg dan eens met jezelf wat dát judo dan nog voorstelt in relatie tot het "oude" judo.
BeantwoordenVerwijderenHet is daarmee immers niet méér geworden dan "voetbal" of "tennis"? Je wordt lid van een vereniging, en je meldt je weer af als je er niet langer aan mee wilt doen. Simple as that.
En dat is precies wat de Duitse Verenigings bestuurster hier beschreef.
En dan kom ik weer terug bij het begin van mijn reactie: je oogst wat je zaait. Wij hebben dit zo gezaaid, dit is wat wij oogsten!
Judo als Sport is niet hetzelfde als Judo als Levensweg. Voor mij is het verschil zo groot als een Zwart Gat in het heelal. Er is geen begin en geen eind aan.
Vroeger konden wij ouders overtuigen, door te vertellen dat hun kinderen les kregen van Sensei, en dat hun karakter zou verbeteren. Ze zouden méér zelfvertrouwen krijgen, en méér gevoel voor een gezonde discipline, met Respect voor de medemens.
Allemaal deugden waar de ouders de voordelen van hun kroost snel van inzagen! In mijn dojo hadden we toen zo'n 1.500 kinderen aan het judoën!
Maar wat is er nu? Alles moet met spel gepaard gaan, alles moet "leuk" zijn. Judo wordt daarmee het "speeltje" van het in veel opzichten verwende hedendaagse kind. Hij legt héél even zijn Nintendo DS3 neer, en gaat een uurtje judo doen. Dus dat moet vooral "leuk" zijn. Vermakelijk.
En wat bieden we daar de ouder mee, die uiteindelijk een belangrijke schakel is in de vraag of het kind überhaupt in de dojo komt? Weinig tot niets. De judo dojo is daarmee van Opvoedings Instituut verworden tot Vermakelijkheidsinstelling.
En daarin is de concurrentie groot. En als je zó kijkt naar judo, waarom zou je dan in Hemelsnaam je kind nog daar naar toe brengen?
Het is begrijpelijk en een logisch vervolg op onze eigen acties in het verleden. Als we dat willen veranderen, zullen we opnieuw de educatieve rol van judo centraal moeten stellen en ons moeten concentreren op de vraag hoe wij die educatieve rol (vertaald in de tegenwoordige tijd!) weer terug kunnen krijgen.
En pas dán zullen wij weer iets "te melden" hebben naar de ouders toe. Pas dán zal er weer een Rol voor judo zijn die rechtvaardigt dat het bestaat.