zondag 5 februari 2017

Opdrukken - zoals het bedoeld is?

Ook in onze dojo is 'opdrukken' een extra gezellige manier om judoka te drillen. Vooral als judoka de Japanse namen niet onthouden is het aan het eind van de les een extra 'cooling down' om dan bij elk fout antwoord tien keer op te drukken. Laatkomers krijgen ook nogal eens een opdruk-warming-up.

Ongetwijfeld is opdrukken een vorm van klassieke fitness die voor judoka die ook al flink bankdrukken in de aanpalende fitnessruimte een eitje zou moeten zijn, en het traint nogal wat spieren tegelijk, niet alleen de armen die de kracht lijken te moeten zetten. Spieren die je in het judo, zeker bij het newaza, ook erg nodig hebt. Toch lijkt niet elk lichaam er voor gemaakt te zijn. Ik ben zelf geen lichtgewicht en ben ook niet overdreven lenig gebouwd. In onze groep met ook een heel aantal oudere G-judoka, is het oefenen op deze manier niet voor iedereen een succes. Mensen met klachten aan rug, schouders en knieën zijn er ook terughoudend in. Net zomin als elk apparaat in de fitness voor iedereen even prettig is.

Ik denk dat de onderstaande video overigens de correctere manier toont, en dat is wat anders dan alleen statisch op-en-neer zoals het vaak/meestal gedaan wordt.



Dus stel ik me - alles overziend - wel de vraag waarom de spiertraining op de judomat in alle groepen zo 'stoer' is. Ik vraag me af of elke vorm van judo zulke sterke spieren moet ontwikkelen, en vooral: allemaal dezelfde? Ik doe geen wedstrijdjudo en vind randori op volle kracht niet aangenaam omdat het veel meer energie consumeert dan nodig zou zijn. Ik geloof in de geest van het oorspronkelijk judo meer in souplesse dan in kracht. Ik weet dat het wedstrijdjudo, zeker internationaal, alleen kan meekomen als er kleerkasten worden gekweekt. Maar is dat voor alle judoka dan het dagelijkse menu? Ik voel me meer thuis bij de aikido-taiso waar de spieren soepel van worden. Als bepaalde spieren sterker moeten worden, is dan gerichte fitness of gebalanceerde oefening voor de recreatieve judoka niet veel efficiënter? Zeker al je enkele lichamelijke tegenslagen hebt gehad. In onze groep zie je dat de enkele macho zich enorm gaat uitsloven met zijn lenige lijf, terwijl de meerderheid er eigenlijk niet zo veel aan heeft omdat ze het simpelweg niet kunnen doen op de juiste wijze zoals de video demonstreert. En als je het alleen gewoon op-en-neer doet, heb je dan het nut wat de oefening zou beogen?

Mijn gevoel zegt dat heel veel judoka dit drillen maar gewoon ondergaan en proberen er wat van te maken. Maar als het nut ervan beperkt is omdat een behoorlijk aantal judoka er niet voor geschapen lijkt te zijn of er gewoon niks van bakt, moet het dan zo'n vast onderdeel van judolessen zijn? Zijn pushups en situps niet typisch iets wat elke atleet thuis kan doen in zijn slaapkamer als dagelijkse oefening - als hij daar zin in heeft? Ik was daarom wel getroffen door een openhartig artikel van een Amerikaanse vrouw, wat ik vertaal hieronder. Voor mij en wellicht voor meerdere bloglezers een spiegel om ons eens af te vragen wat het tig-keer opdrukken voor zin heeft, zeker als we het vaak helemaal niet doen zoals de bedoeling is.
Opdrukken was een van de eerste fysieke uitdagingen die ik tegenkwam in de dojo. Ik kon er niet veel maken en die ik deed zagen er vreselijk uit. Een vriend zei me dat ik het zo moest leren: Doe er een, sta op, ga weer naar beneden en doe er twee, nog een keer opstaan en dan drie, etc. Volgens hem was dat een gemakkelijke manier om vijftig keer te kunnen opdrukken.
Ha ha ha.
Ik denk dat opdrukken het product is van een samenleving die door mannen gedomineerd is. Mannen kunnen neergaan en er een aantal achter elkaar doen, maar vrouwen hebben daar meer moeite mee. Dat is een fysiologisch gegeven, heeft men mij verteld. Hoe dan ook, het is een feit dat het voor mij niet comfortabel is, minder dan de helft van wat ik zou willen.
Wie heeft het opdrukken eigenlijk uitgevonden? Een zoektochtje op internet maakt me niets wijzer. Voordat ik begon met de training, kende ik alleen twee soorten opdrukken: voor jongens en voor meisjes. Dat vertelde men mij althans toen ik jong was. Ik denk dat de meisjes-oefeningen aangepast waren. Ik was verbaasd om te zien dat mensen opdrukken deden op hun vingertoppen, op hun knokkels, of met de handen in een driehoek, steunend op hun grote teen, of op één hand. Mijn favorieten waren die als ik op mijn handen steunde en mijn voeten tegen de muur drukten. Wat voor een sadist kon dat toch hebben bedacht?
Opdrukken in mijn dojo dient een aantal doelen. Er is 'herinneringsopdrukken' als we dingen vergeten. Er is opdrukken voor kinderen en volwassenen om opnieuw te focussen. Ze worden gegeven als cadeautjes, omdat opdrukken sterk maakt en dat dus goed is.
En op een dag vond ik het antwoord op een oude Zen koan tijdens het opdrukken. Als je een antwoord vindt op een koan, bereik je een soort satori of verlichting. De koan die ik realiseerde was deze: "Wat is het geluid van één hand die klapt?"
In feite kan dit wel eens de meeste bekende zijn van de koan.
Het was op een seminar met Chinen Teruo Sensei. Hij vroeg ons om op te drukken. En daarna om nog meer op te drukken. En daarna om als we omhoog kwamen drie keer in onze handen te klappen. Ik dacht niet dat zoiets mogelijk was. Misschien nog niet één klap. Maar ik doe altijd mee met het spel en probeer het. En dus ging ik omlaag voor mijn push-up en kwam omhoog en klapte. Toen bereikte ik verlichting. Het geluid van één hand die klapt... was het geluid van mijzelf die op mijn gezicht viel. Ik hoef niet te verklaren dat opdrukken niet mijn favoriete ding is in de dojo!
Sara Aoyama

Geen opmerkingen:

Een reactie posten